Samochody w filmach rzadko są tylko rekwizytami służącymi do przemieszczania bohaterów z punktu A do punktu B. To nierzadko pełnoprawne postacie, które definiują charakter spektaklu, budują napięcie i na zawsze zapisują się w masowej wyobraźni.
Czasem to nie główny aktor z nazwiskiem na szczycie plakatu kradnie całe show. W historii kina wielokrotnie zdarzało się, że prawdziwą gwiazdą na srebrnym ekranie okazywała się maszyna.
Gdy gasną światła, a na ekranie pojawia się odpowiednia sylwetka i dźwięk silnika, rodzi się legenda. Oto spojrzenie na to, jak konkretne modele ukształtowały to, co dziś nazywamy motoryzacyjną popkulturą.
Szwedzki indywidualista: Intelekt w cieniu turbo
W Hollywood rządzonym przez krzykliwe superauta, obecność szwedzkiej inżynierii zawsze stanowiła intrygujący kontrast. Kiedy reżyser chce pokazać, że jego bohater jest nieszablonowy, niezależny, a może nieco ekscentryczny, sadza go za kierownicą SAAB-a.
Najlepszym tego przykładem jest kultowy model SAAB 900. To samochód dla ludzi, którzy nie muszą niczego udowadniać ryczącym wydechem. W popkulturze zapisał się jako auto architektów, pisarzy i wykładowców, co doskonale uchwycono choćby w oscarowym filmie Drive My Car (gdzie krwistoczerwony SAAB 900 Turbo grał rolę niemal terapeutycznej przystani dla głównego bohatera) czy w klasycznym Lepiej być nie może (As Good as It Gets). Co ciekawe, niewiele osób pamięta, że literacki James Bond w powieściach Johna Gardnera z lat 80. porzucił brytyjską motoryzację właśnie na rzecz SAAB-a 900 Turbo, pieszczotliwie zwanego "Srebrną Bestią". To dowód na to, że aerodynamiczna, przypominająca kokpit samolotu sylwetka potrafiła uwieść nawet największego popkulturowego twardziela.
Brytyjski dżentelmen (z mrocznym sekretem)
Jeśli na ekranie pojawia się Jaguar, możesz być pewien dwóch rzeczy: będzie stylowo, a postać za kierownicą ma prawdopodobnie bardzo wyrafinowany gust (i nierzadko lewe interesy). Brytyjska marka na lata zdominowała popkulturę jako symbol statusu i elegancji.
Klasyczny Jaguar E-Type to ikona sama w sobie, nazwana przez samego Enzo Ferrariego najpiękniejszym samochodem na świecie. Popkultura wyeksploatowała ten wizerunek do maksimum – od poważnych ról w kinie europejskim lat 60., aż po absolutną parodię w serii Austin Powers, gdzie "Shaguar" w barwach brytyjskiej flagi stał się symbolem radosnego kiczu. Z kolei cięższe, dostojne limuzyny z serii XJ to w brytyjskim kinie gangsterskim (jak u Guya Ritchiego) niemal obowiązkowy środek transportu dla eleganckich złoczyńców. W kinie Jaguar to nie tylko maszyna – to zapach skórzanej tapicerki, cygara i bezkompromisowej klasy.
Amerykański sen z włókna szklanego
Żaden artykuł o filmowej motoryzacji nie byłby kompletny bez wspomnienia o maszynie, która dla wielu pokoleń uosabiała absolutną wolność – Chevrolecie Corvette. To nie był po prostu samochód sportowy; to był manifest.
Popkulturowa legenda Corvette zaczęła się na dobre wraz z kultowym serialem Route 66 z lat 60., gdzie dwaj przyjaciele przemierzali Amerykę za kierownicą C1, a później C2. Corvette w kinie i telewizji stała się symbolem sukcesu, buntu i młodości. Została też trwale powiązana z amerykańskim programem kosmicznym. Astronautom w czasach misji Apollo oferowano specjalne warunki leasingowe na te auta, co Hollywood szybko podchwyciło. Widok astronautów ścigających się swoimi potężnymi, muskularnymi "Vettami" w filmie Apollo 13 to kadr, który idealnie podsumowuje erę wyścigu kosmicznego: mieszankę brawury, ogromnej mocy i amerykańskiego snu.
Popkultura kontra rzeczywistość
Oczywiście, kino ma też swoje uniwersalne, nietykalne ikony, jak DeLorean DMC-12 z Powrotu do przyszłości czy Aston Martin DB5 Bonda. Jednak to właśnie modele, które można było (przy odrobinie szczęścia) spotkać na prawdziwej ulicy, budziły największe emocje.
Kino sprawiło, że samochody przestały być tylko zbiorem części z cennika dealera. Dzięki magii ekranu, wsiadając do klasycznego youngtimera, kupujemy nie tylko blachę i silnik. Kupujemy fragment historii, charakter i bilet do świata, w którym przez krótką chwilę możemy poczuć się jak gwiazda wielkiego ekranu, a przednia szyba staje się naszym prywatnym, kinowym obiektywem.
Autor: Jarosław Mielczarski
